|
Προβολη 1 - 6 απο 6 Blogs.
ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ Ολόγιομο το φεγγάρι, νύχτα μαγική μιά ψυχή μόνη κάθεται και αναπολεί μέρες χαράς μα με μια αγάπη φονική που έσβησαν τα όνειρα με μιά απειλή. Ποτέ πια δεν θα ξαναγελάσουν τα χείλη της καρδιάς δεν θα ξανανοίξει η πύλη. Μόνη και έρημη θα με βρούνε τα χρόνια μπλέκοντας μπλουζάκια και όνειρα μαζί για μιά αγάπη που έλυωσε σαν τα χιόνια και άφησε μιά καρδιά να βουλιάζει στο μαράζι. Ποτέ πιά δεν θα ξαναγελάσουν τα χείλη της καρδιάς δεν θα ξανανοίξει η πύλη. Ο καιρός κυλάει μα η ζωή στάσιμη νοσταλγεί τις στιγμές που είμαστε παρέα μα μιά λέξη μόνο στάθηκε θανάσιμη κι'η νύχτα από ωραία έγινε μοιραία. Ποτέ πιά δεν θα ξαναγελάσουν τα χείλη της καρδιάς δεν θα ξανανοίξη η πύλη.
Λεξεις-Κλειδια: ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Φέτος το καλοκαίρι είχα κάνει τις διακοπές μου σ'ενα χωριό της Θεσσαλονίκης, τον Σταυρό. Είναι ένα παραθεριστικό κέντρο με όλα τα απαραίτητα γιά τον τουρίστα. Έχει μιά πλούσια μίξη αισθημάτων. Το πράσινο και η γαλήνη ενώνονται με το κέφι, την μουσική και την ένταση της νύχτας. Έχει πολυτελή ξενοδοχεία και studio με όλα τα απαραίτητα.
Η διασκέδαση στον Σταυρό είναι για κάθε γούστο και όλες τις ώρες. Μπορείς να αρχίσεις την μέρα σου πίνοντας ένα καφέ δίπλα στη θάλασσα ή σε μιά καφετέρια (σας συστήνω την Αφροδίτη), να φας σε μιά ώραία ψαροταβέρνα και να συνεχίσεις το βράδι στους ξέφρενους ρυθμούς μιας ντισκοτέκ ή να απολαύσεις τις ελληνικές βραδιές που οργανώνονται εκεί. από την άλλη μπορείς να απολαύσεις το μπάνιο σου ήσυχα σε μιά ερημική παραλία. Οι παραλίες είναι απίστευτα φανταστικές και μαγευτικές. Συνδιάζουν βουνό και θάλασσα.
Μπορείτε επίσης να επισκεπτείτε το ''πλατανόδασος'' μπροστά στη θάλασσα με τα μοναδικά του πλατάνια που ποτίζονται με το νερό της θάλασσας.
πραγματικά είναι ένα πανέμορφο μαγευτικό μέρος που συνδιάζει με αρμονία το χτες και το σήμερα και αξίζει να το επισκεπτείτε.
(αφιερωμένο σε όλους τους φίλους στον Σταυρό.καλή αντάμωση το καλοκαίρι) &nb sp;  http://www.youtube.com/watch?v=d-TwnbiDuq4 &nb sp;
Λεξεις-Κλειδια: ΘΕΣΣΑΛΙΝΙΚΗ
|
|
ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ
Κατοχυρωθηκε στις 11/13/2008 01:10:50
|
ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ Αδικία είναι η ζωή γεμάτη άλλοι πεινάνε, άλλοι είναι χορτάτοι. Άλλοι πλούσιοι,τα λεφτά πετάνε άλλοι φτωχοί ούτε ευρώ δεν κρατάνε. Άλλοι σφίζουν από χαρά και υγεία άλλοι προσεύχονται εις την Παναγία. Άλλοι γλεντάνε,χορεύουν και τραγουδούν άλλοι είναι άρρωστοι, κλαίνε και πονούν. Εις τον κόσμο ετούτο μην περιμένεις δίκαιο ισότητα μην αναμένεις. Όποιον όμως άνθρωπος ταπεινώνει αυτόν πάντα ο Θεός τον εξιψώνει.
Λεξεις-Κλειδια: ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ
-Νυχτωμένοι στρατοκόποι,
στα σκοτάδια που γυρνάτε,
σαν τι να ’ναι που ζητάτε;
Τόσος δρόμος, τόσοι κόποι
μεσ’ στο σκοτεινό στρατί
τ’ ανηφορικό, γιατί;
νυχτωμένοι στρατοκόποι;
Να! Σε λίγο αρχίζ’ η μπόρα:
Σύγνεφα, βροντή, καπνός.
Και το λιγοστό αστροφώς
που σιγοφέγγει τώρα
όπου ναν’ κι αυτό θα σβύσει.
Και σεις τρέχετε, γυρνάτε,
λες και βιάζεστε να πάτε
σε νυκτερινό μεθύσι.
Τόσος δρόμος, τόσοι κόποι!
σαν τι να ’ναι που ζητάτε
στα σκοτάδια που γυρνάτε,
νυχτωμένοι στρατοκόποι;
-Τι ζητάμε; Φως, διαβάτη;
Είν’ ο πόθος ο βαθύς
κάθε ανθρώπινης ψυχής.
Σαν ποιο ναν’ το μονοπάτι,
που στο Φως θε να μας φέρει;
Αχ! κανείς μας δεν το ξέρει.
Φως ζητάμε, Φως διαβάτη.
Πήραμ’ ένα γιδοστράτι
Και χαθήκαμε στα σκότη,
απ’ την πρώτη μας τη νιότη,
και ζητάμε κι όλο πάμε
κι όσο πάμε και ζητάμε.
Πόσα χρόνια πάνε τώρα;
Χίλια; Δυό χιλιάδες; Τρεις;
Μέτρησέ μας τα αν μπορείς.
Με την ίδια πάντα φόρα,
Στο σκοτάδι, στ’ αστροφώς,
τριγυρνάμε σαν αλήτες,
νυχτωμένοι, παρωρίτες,
και γυρεύουμε το Φως.
Πήγαμε στη Βαβυλώνα,
στο Θιβέτ, στην Καρχηδόνα,
στης Αιγύπτου τις ερμιές.
Μας εμάθαν όλοι οι δρόμοι
κι όλες οι νεροσυρμές
ως την Κίνα κι ως τη Ρώμη.
Τίποτα! Νεκρές ελπίδες!
Δεν ευρήκαμε παρά
λιγοστές χλωμές ακτίδες.
Φως ζητάμε, Φως, διαβάτη.
Ξαναπαίρνουμε φτερά
και πετάμε νύχτα – μέρα
απ’ τον Νείλο στον Ευφράτη
κι ως τις θάλασσες κι ως πέρα.
Τρέξαμε στο Καπιτώλιο
και στον βράχο τον αιώνιο,
κι ανεβήκαμε κι αυτές
του Ολύμπου τις κορφές.
Μα και δω η χαρά σαν πρώτα
σβύστηκε σαν λευκαφρός:
Ήταν φώτα, χίλια φώτα
μα δεν ήτανε το Φως…
Και κινήσαμε και πάλι
Και ριχτήκαμε ξανά
στα λαγκάδια, στα βουνά,
στα σκοτάδια και στην πάλη.
Και γυρνάμε σαν αλήτες,
νυχτωμένοι παρωρίτες
στο σκοτάδι, στ’ αστροφώς.
Αχ! πονόψυχε διαβάτη,
πες εσύ, ποιο μονοπάτι,
θα μας φέρει προς το Φως;
-Κουρασμένοι στρατοκόποι,
που σας είδαν τόσοι τόποι,
που σας θόλωσαν το μάτι
καταιγίδα, ανεμοζάλη,
δίψα, θλίψη, φόβος, μπόρα,
πάρτε και το μονοπάτι
το φτωχό, που θα σας βγάλει
προς της Βηθλεέμ τη χώρα.
Είν’ το ίδιο το στρατί
το ματόβρεχτο που φθάνει
στο μαρτυρικό στεφάνι
κι ως το Γολγοθά κρατεί.
Ακολουθάτε το, ακολουθάτε:
Απ’ τη Φάτνη ως το Σταυρό
μπόρεσα και γω να βρω
τ’ άυλο Φως π’ αναζητάτε. Γεώργιος Βερίτης (ή Αλεξανδρος Γκιάλας)
[Μελοποίηση από τον μουσικοσυνθέτη Απόστολο Βαλληνδρά]
Υ.Γ. Σχετικό
Λεξεις-Κλειδια: Γ.Βεριτης
Εκ του Γαλλικού
Aν του βίου μου το σκότος
φαεινή έρωτος ακτίς
διεθέρμαινεν, ο πρώτος
της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
ό,τι ήθελον σε ειπεί:
πως χωρίς εσέ να ζήσω
μοι είναι αφόρητος ποινή —
αν μ’ ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν’ ελπίς απατηλή!
Aν μ’ ηγάπας, των δακρύων
ήθελον το τέρμα ιδεί·
και των πόνων των κρυφίων.
Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
Εν τω μέσω οραμάτων
θείων ήθελ’ ευρεθείς.
Pόδα θαλερά την βάτον
θα εκόσμων της ζωής —
αν μ’ ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν’ απατηλή ελπίς!
Λεξεις-Κλειδια: ΚΑΒΑΦΗΣ
Ο ΑΝΑΠΗΡΟΣ(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ) Ψηλός, όμορφος, αγέρωχος καθόταν στο παγκάκι του'λειπε το ένα πόδι και ήταν δυστυχισμένος, σκεφτόταν την ζωή του ο ίδιος να πάρει σ'εκεινο το παρκάκι. Κάποιος δίπλα του κάθησε και του λέει συλλογισμένος, μπορείς απ'την τσέπη μου τσιγάρο να μ'ανάψεις? Γύρισε, τον κοίταξε με απορία μεγάλη τότε ειδε ένα πρόσωπο κόκκινο απ'τις εξάψεις. χέρια δεν είχε ο κακομοίρης τα τσιγάρα του να βγάλει. Δοξάζοντας τον Θεό ύψωσε τα χέρια στον ουρανό η δική του αναπηρία ήταν ευλογία πήρε δυνάμεις πολλές από Ανω ευχαρίστησε μ'όλη του την ψυχή την Παναγία. Αναψε του ανάπηρου τον τσιγάρο, τον κτύπησε στοργικά στην πλάτη και του είπε, κοίταξε μπροστά της ζωής τον φάρο. ο Θεός είναι μεγάλος ποτέ δεν κάνει απάτη. ο σταυρός που δίνει στον καθένα στα μέτρα του είναι καμωμένος. Πιό μεγάλο, πιό μικρό δεν θα δώσει σε κανένα. χαμογέλα, κοίταξε ψηλά, μην είσαι λυπημένος.
Λεξεις-Κλειδια: ΕΛΠΙΔΑ
|
