β) η γνωριμία με τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, η πρόσδεση των νέων στο στράτευμα με αισθήματα αγάπης και ζωηρής επιθυμίας, η πνευματική τους προετοιμασία επί των θεμελιωδών γνώσεων της βασικής άμυνας που γίνεται με τις Ένοπλες Δυνάμεις και η συνεπαγόμενη απόκτηση ενός επιπέδου που θα καταστήσει την τουρκική νεολαία ικανή ανά πάσα στιγμή να αναλάβει καθήκοντα στο στράτευμα και στην πολιτική άμυνα, η εμφύσηση πνεύματος ενότητας και συμβίωσης και η γαλούχηση μιας πατριωτικής νεολαίας».
Παράλληλα, στην πρώτη παράγραφο του 4ου άρθρου του παρατίθενται οι φορείς του τουρκικού κράτους, οι οποίοι είναι αρμόδιοι για το σύνολο των λεπτομερειών που αφορούν τη διδασκαλία του μαθήματος: «Το πρόγραμμα του Μαθήματος Εθνικής Ασφάλειας, ο καθορισμός του ποια θέματα θα διδαχθούν σε ποια τάξη, ο καθορισμός των κατ’ εβδομάδα ωρών διδασκαλίας του, κατά τρόπον που να περιλαμβάνει και τις θεματικές του, συντονίζεται από τα Υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Εθνικής Παιδείας και ετοιμάζεται από το Γενικό Επιτελείο. […]
Τα σχολικά εγχειρίδια, σύμφωνα με τα προγράμματα τα οποία ετοιμάζονται αφού ληφθούν οι προτάσεις και οι απόψεις των Υπουργείων Εθνικής Άμυνας και Εθνικής Παιδείας και τα οποία δημοσιεύει το Γενικό Επιτελείο, συγγράφονται από ειδική επιτροπή στο Γενικό Επιτελείο και γίνονται δεκτά κατόπιν μελέτης από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας».
Από τα παρατεθέντα αποσπάσματα καθίσταται σαφής ο καίριος ρόλος που διαδραματίζει το τουρκικό στράτευμα στον προγραμματισμό και την προετοιμασία του μαθήματος, καθώς και στη συγγραφή των σχολικών εγχειριδίων. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι τα «συναρμόδια υπουργεία» καταθέτουν απλώς «τις προτάσεις και τις απόψεις» τους, αλλά είναι το Γενικό Επιτελείο εκείνο που λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις και ελέγχει το περιεχόμενο του μαθήματος, αφού η δική του συγγραφική ομάδα ετοιμάζει τα εγχειρίδια. Όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο των ευκρινών στόχων που προσδιορίζονται στο 1ο άρθρο του Κανονισμού, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από την εξοικείωση των Τούρκων μαθητών με τη στρατιωτική αντίληψη των πραγμάτων, την κατήχησή τους και την ενδυνάμωση της συνείδησής τους για θέματα ασφάλειας της Τουρκίας.
Η τουρκική νεολαία θεωρείται πως έχει «έμφυτη συνείδηση» για τις στρατιωτικές ευαισθησίες περί «εθνικής ασφάλειας» και μάλιστα «στο σύνολό της». ‘’ Εύστοχα η Ayşegül Altınay παρατηρεί ότι «μέσω του συγκεκριμένου μαθήματος αλληλοεισχώρησαν ο χώρος του στρατού και των πολιτών, και η επί 77 έτη αδιαλείπτως συνεχιζόμενη αυτή αλληλοεισχώρηση έχει καταστεί φυσιολογική. Η πρακτική αυτή, η οποία εξ όσων γνωρίζουμε δεν υφίσταται σε καμμία χώρα του κόσμου (ακόμη και αν υπήρξαν ιστορικά παρόμοιες πρακτικές, αυτό συνέβη για περιορισμένη χρονική διάρκεια), μπορεί να θεωρηθεί ως μία ιδιαίτερη συμβολή στη σχέση εθνικισμού-μιλιταρισμού», βλ. Ayşegül Altınay, «Eğitimin Militarizasyonu: Zorunlu Milli Güvenlik Dersi» (Η Στρατιωτικοποίηση της Εκπαίδευσης: Το Υποχρεωτικό Μάθημα Εθνικής Ασφάλειας), στο Ali Bayramoğlu – Ahmet İnsel (ed.), Bir Zümre – Bir Parti: Türkiye’ de Ordu (Μία Τάξη – Ένα Κόμμα: Ο Στρατός στην Τουρκία) (İstanbul: Birikim Yayınları, 2004), σελ. 179-200.‘’
Κεντρικό και διαμεσολαβητικό ρόλο σε όλα τα παραπάνω καλείται να διαδραματίσει το τουρκικό Γενικό Επιτελείο, μέσω και της διδασκαλίας του εν λόγω μαθήματος. Όπως αναφέρει το 7ο άρθρο του Κανονισμού, «κατά κανόνα το μάθημα των Γνώσεων Εθνικής Ασφάλειας διδάσκουν εν ενεργεία αξιωματικοί, απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων.
Στις περιπτώσεις που αυτοί δεν υπάρχουν ή δεν επαρκούν, τα καθήκοντα διδασκαλίας του μαθήματος ανατίθενται σε άλλους εν ενεργεία αξιωματικούς, σε απόστρατους ή παραιτηθέντες, και στην περίπτωση που και αυτοί δεν επαρκούν, καθήκοντα διδασκαλίας του μαθήματος ανατίθενται σε δασκάλους της μέσης εκπαίδευσης οι οποίοι υπηρέτησαν τη θητεία τους ως έφεδροι αξιωματικοί».
Το επόμενο άρθρο (8ο) καθορίζει ότι οι αξιωματικοί που διδάσκουν το μάθημα πρέπει να φέρουν βαθμό «λοχαγού έως συνταγματάρχη», ενώ στο 5ο άρθρο αναφέρεται ότι οι γνώσεις που παρέχονται στο πλαίσιο του συγκεκριμένου μαθήματος ξεκινούν ήδη από το Δημοτικό. Όπως αναφέρει η α΄ παράγραφος του 5ου άρθρου, στο Δημοτικό πέραν των «παιχνιδιών» εξοικείωσης, των «στρατιωτικών παρελάσεων» και των «εμβατηρίων», «γίνεται μπόλιασμα [των μαθητών] με αισθήματα αγάπης και σεβασμού για την Πατρίδα, τη Σημαία, τα Λάβαρα και τις Ένοπλες Δυνάμεις».
Στο τελευταίο, όπως και στο Γυμνάσιο, οι εν λόγω γνώσεις παρέχονται από τους ίδιους τους δασκάλους, ενώ στο Λύκειο το μάθημα διδάσκεται άπαξ εβδομαδιαίως και «οι αλλαγές που επέρχονται στην εβδομαδιαία συχνότητα των ωρών διδασκαλίας του, δημοσιεύονται ξεχωριστά από το Γενικό Επιτελείο».
Το περιεχόμενο του Μαθήματος Εθνικής Ασφάλειας παρέμενε το ίδιο από το 1926 μέχρι το 1998, οπότε και σημειώθηκε μία σημαντική αλλαγή στον προσανατολισμό του: Τα κεφάλαια του μαθήματος που είχαν ως στόχο την εξοικείωση των μαθητών με τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (βαθμοί, διακριτικά, στρατιωτική θητεία, κ.τ.λ.) παρέμειναν ανενεργά ή δεν διδάσκονταν καθόλου. ‘’Για μία παρουσίαση του παλαιού εγχειριδίου του Μαθήματος Εθνικής Ασφάλειας στα ελληνικά, βλ. Συμεών Σολταρίδης, Τουρκία, Μάθημα Εθνικής Ασφάλειας στα Σχολεία, (Κομοτηνή: Εστία, 1987).’’
Το βάρος, πλέον, δίδεται σε δύο κεφάλαια:
α) «Αρχές του Ατατούρκ – Εθνική Ενότητα και Συμβίωση»,
β) «Τα Παιχνίδια που παίζονται εις βάρος της Τουρκικής Δημοκρατίας».
Τα κεφάλαια αυτά είναι τα πιο εκτεταμένα και λεπτομερειακά. ‘’Για μία παρουσίαση του παλαιού εγχειριδίου του Μαθήματος Εθνικής Ασφάλειας στα ελληνικά, βλ. Συμεών Σολταρίδης, Τουρκία, Μάθημα Εθνικής Ασφάλειας στα Σχολεία, (Κομοτηνή: Εστία, 1987).’’
Πράγματι, το κεφάλαιο «Τα Παιχνίδια που παίζονται εις βάρος της Τουρκικής Δημοκρατίας» καλύπτει δεκαεπτά σελίδες, διανθίζεται με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, ενώ υποδιαιρείται σε τρεις ενότητες:
α) Η Θέση της Τουρκίας,
β) Οι Γείτονές μας και οι Ιστορικοί τους Στόχοι, και
γ) Παιχνίδια που παίζονται εις Βάρος της Ανατολίας [Μικράς Ασίας]. ‘’Lise Milli Güvenlik Bilgisi (Γνώσεις Εθνικής Ασφάλειας για το Λύκειο) (Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı, 2005), σελ. 87-103.’’
Στη δεύτερη ενότητα, η πιο εκτεταμένη αναφορά γίνεται σε δύο χώρες: Την Ελλάδα ‘’Για την Ελλάδα αναφέρονται μεταξύ άλλων ότι «είναι ο γείτονας με τον οποίον έχουμε τα περισσότερα προβλήματα», «δεν έχει κατορθώσει να γλιτώσει από το κόμπλεξ του ‘Τούρκου’», «παραβιάζει τους διεθνείς κανόνες», ενεργεί εναντίον της Τουρκίας τόσο στο εσωτερικό της δεύτερης, όσο και στις διεθνείς της σχέσεις, κινούμενη από την επιδίωξη της πραγματοποίησης της «Μεγάλης Ιδέας» (Megalo İdea), η οποία αποτελεί ιστορικό της στόχο. Παράλληλα, στο συγκεκριμένο κεφάλαιο δίδεται μία ψευδοϊστορική περιγραφή του όρου, ενώ δεν παραλείπεται και η αναφορά στα «Νησιά του Αιγαίου και τα Χωρικά Ύδατα», με περιληπτική παράθεση των γνωστών τουρκικών θέσεων, βλ. Lise Milli Güvenlik Bilgisi, σελ. 91-93.’’
και την Κύπρο. Για τη δεύτερη αναφέρονται τα εξής:
«Ένας από τους ιστορικούς στόχους των Ρωμιών που ζουν στην Ελλάδα και στην Κύπρο είναι και το να μετατρέψουν την Κύπρο σε τμήμα της Ελλάδας. Γι’ αυτό και αγνόησαν την ύπαρξη χιλιάδων Τούρκων που ζουν στο νησί, και ιδιαίτερα μετά το 1960 επιδόθηκαν σε αιματηρές επιθέσεις εναντίον των ομογενών μας. Απέναντι στις ενέργειες κατεδάφισης της Κυπριακής Δημοκρατίας που συγκροτούταν από Τούρκους και Ρωμιούς και Εξελληνισμού της νήσου, οι Τουρκικές Ένοπλές Δυνάμεις επενέβησαν στις 20 Ιουλίου 1974 και δημιουργήθηκαν πρώτα η Τουρκική Ομοσπονδία Βορείου Κύπρου και έπειτα στις 15 Νοεμβρίου 1983 η Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου ως ανεξάρτητο κράτος.
Η Ελλάδα επεχείρησε το 1974 να προσαρτήσει την Κύπρο, και επειδή η προσπάθεια προσάρτησης που ονομάστηκε ‘Ένωσις’ δεν πραγματοποιήθηκε, σήμερα κατηύθυνε τις ενέργειές της στην προσπάθεια αυτού που ονομάζεται ‘Έμμεση Ένωση’, να βάλει την Κύπρο στην Ε.Ε., κι έτσι να ενωθεί με την Κύπρο υπό την ομπρέλα της Ε.Ε..
Παρά τις κάθε είδους προσπάθειες της Ελλάδας και των Ρωμιών της νήσου, οι πλευρές στην Κύπρο ζουν εδώ και χρόνια ειρηνικά και γαλήνια. Η σημαντικότερη αιτία αυτού είναι το γεγονός ότι ο τουρκικός και ο ρωμαίικος πληθυσμός ζουν χωριστά». ‘’Στο ίδιο, σελ. 93-94. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο βιβλίο, όπως άλλωστε ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία τόσο της τουρκικής βιβλιογραφίας, όσο και της καθημερινής ρητορείας, οι Τουρκοκύπριοι είναι «Τούρκοι» (Türk), έχουν δηλαδή σαφή και δεδηλωμένη εθνοτική καταγωγή, ενώ οι Ελληνοκύπριοι είναι «Ρωμιοί» (Rum) και όχι «Έλληνες» (Yunan). Η σημασία – συμβολική και ουσιαστική – της εν λόγω διαφοροποίησης έγκειται στο γεγονός ότι ο όρος «Ρωμιός» παραπέμπει στην προνεωτερική, προεθνική κατηγοριοποίηση των υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε Μουσουλμάνους και Χριστιανούς, κατηγοριοποίηση στην οποία το κυρίαρχο κριτήριο διαφοροποίησης είναι θρησκευτικό. Αποτέλεσμα τούτου είναι ότι η δεδομένη χρήση αυτών των όρων υποβάλλει την ιδέα ότι οι Τουρκοκύπριοι είναι ουσιαστικά «Τούρκοι», ενώ οι Ελληνοκύπριοι δεν είναι τίποτε άλλο από πρώην υπήκοοι μιας παλαιάς ένδοξης μουσουλμανικής αυτοκρατορίας, η εθνική ταυτότητα των οποίων στην καλύτερη περίπτωση αγνοείται και στη χειρότερη αμφισβητείται.’’
Στο τέλος του συγκεκριμένου κεφαλαίου, παρατίθενται εν είδει «πρόσθετου αναγνώσματος» και ορισμένα αποσπάσματα – όπως τουλάχιστον αναφέρεται – από τη γαλλική Le Soir της 24 Ιουλίου 1974 και του «ραδιοφωνικού σταθμού της Φωνής της Γερμανίας», τα οποία αφηγούνται τη «βαρβαρότητα» και τις «επαίσχυντες πράξεις» των Ελληνοκυπρίων. Δεν παραλείπεται, φυσικά, και μία πρόσθετη μαρτυρία Τούρκου απόστρατου ταξίαρχου, ο οποίος είχε συμμετάσχει στην «ειρηνευτική επιχείρηση». ‘’Στο ίδιο, σελ. 101-103.’’
Συγκρίνοντας το τουρκικό εγχειρίδιο με το αντίστοιχο που διδάσκεται στην 9η τάξη (Α΄ Λυκείου) των «σχολείων» των κατεχομένων, διαπιστώνονται ορισμένες χαρακτηριστικές δομικές ομοιότητες. Το τουρκοκυπριακό εγχειρίδιο αποτελεί έκδοση του «υπουργείου εθνικής παιδείας και πολιτισμού» του ψευδοκράτους, έχει δε συγγραφεί από μία «επιτροπή», η οποία συγκροτήθηκε από το εν λόγω «υπουργείο», καθώς και τη «Διοίκηση των Δυνάμεων Ασφαλείας». ‘’Milli Güvenlik Bilgisi (Γνώσεις Εθνικής Ασφάλειας). Το εγχειρίδιο έχει τυπωθεί το 2006 (α΄ έκδοση) στο τυπογραφείο FSF, χωρίς να αναφέρεται τόπος έκδοσης. Το τηλεφωνικό νούμερο, ωστόσο, του συγκεκριμένου τυπογραφείου, το οποίο παρατίθεται, φέρει το διεθνές τηλεφωνικό πρόσημο της Κωνσταντινούπολης (0212)…’’
